برج همیشه استوار

برج آزادی نمادی که هیچ وقت عوض نمی شود.
یکشنبه 16 مهر / 1 / 348

برج همیشه استوار

قدیم ها هرکسی پایش به تهران می رسید اول از همه با برج آزادی یا شهیاد سابق عکس می انداخت. نماد پایتخت این برج بلند بود و معماری تلفیقی و باشکوهش غرور همه تهرانی ها و حتی ایرانی ها را برمی انگیخت. اما حالا در تهران شلوغ با این همه آسمانخراش کسی حواسش به برج آزادی نیست و عیدها بیشتر مردم سراغ برج میلاد می روند. اما هیچ برجی نمی تواند جای این نماد خاطره انگیز با آن معماری خارق العاده را در قلب اهالی تهران بگیرد.

 

معماری برج آزادی از معماری دوران هخامنشی، ساسانی و دوره اسلامی آمده. این بنای سه طبقه چهار آسانسور و دو راه پله و ۲۸۶ پلکان دارد که البته توصیه می کنم از پله ها استفاده نکنید!  طول این برج۶۳ متر است و گفته می‌شود در ساخت برج آزادی چهل و شش هزار قطعه سنگ بریده و پرداخت شده به کار رفته‌است و همین ها این برج را از همه آسمانحراش ها متفاوت می کند.

در این بنا، قوس اصلی وسط برج، نمادی از طاق کسری مربوط به دوره پیش از اسلام (دوره ساسانی) است و قوس بالایی که یک قوس شکسته‌است از دوران بعد از اسلام و نفوذ اسلام در ایران حرف می‌زند. رسمی سازیهایی که بین این دو قوس را پر می‌کند، مثل گنبد مساجد ساخته شده است. در این گنبدها، معماران قدیم از قاعده مربع بنا وارد دایره گنبد شده‌اند و این کار را با کمک رسمی بندی‌ها و مقرنس کاری‌های بسیار زیبا انجام داده‌اند. در برج آزادی هم همین کار انجام شده. هندسه بنا یک هندسه مربع مستطیل است که از روی چهار پایه خود می‌چرخد و ۱۶ ضلعی می‌شود و بالاخره به صورت یک گنبد شکل می‌گیرد. البته شما این گنبد را از بیرون نمی‌بینید، اما از داخل برج قابل مشاهده‌است. اگر از روبرو به برج آزادی نگاه کنیدٰ انگار به یک سرباز هخامنشی خیره شده اید..

اما جالب‌ترین نکته در بنای میدان آزادی شاید این باشد که هیچ‌وقت نمی‌توانی بالای سرت، سقفی را بسته ببینی و همیشه به بالا که نگاه کنی، یک فضا و روزن کوچک هست که می‌شود طبقه بالا را دید؛ این اتفاق، توی همه طبقه‌های برج زیبای آزادی تکرار می‌شود.

جالب ترین بخش برج طبقه اول است که پر شده از سالن ها و تالارها. وارد سالن ایران‌شناسی که بشوید؛ یک تسمه نقاله، که دورتادور سالن کشیده شده؛ زیر پایتان حرکت می‌کند و از کنار نشانه ها و نمادهای شهرهای مختلف ایران میگذرد؛ مثل نماد تراکتور برای تبریز یا نماد خاویار برای گیلان. پایان مسیر، صدای شرشر آب و آبشار مصنوعی روی دریای خزر است و آکواریوم دالان خروجی که می گوید سفر 15-20 دقیقه ایتان به دور ایران تمام شده است. در تمام طول مسیر هم آهنگ انقلابی پخش می شود و 4 پرده نمایش، فیلم های مستند انقلاب را نمایش می دهند. بخش های بعدی تالار آینه و موزه هنرهای مدرن و کانسپچوآل آرت است.

طبقه سوم گالری انقلاب است و طبقه بعدی جایی که می توانید شهر را زیرپایتان حس کنید.

زیرزمین برج پر از اتفاقات جالب و بامزه است: رباتی که پیانو می زند و سینمای مولتی ویزن که زیر سکوهایی که روی آن نشسته اید؛ عکس‌های آثار تاریخی ایران است. به سقف که نگاه کنید، تصویر هوایی مرداب انزلی را می بینید و روبه‌رویتان هم 3‌تا پرده است که هرکدام یک فیلم از انقلاب را نشان می‌دهند. جلویش هم یک پرده که از قطره‌های آب تشکیل شده و با نور، طرح های زیبایی روی آن نقش می بندد. صدای بلند و تقویت شده هم در این تجربه بی نقش نیست. نمایش فیلم 45 دقیقه‌ای «حماسه نور» آخرین بخش بازدید از برج و مجموعه انقلاب است.

برای بازدید از این برج، می توانید همه روزه به جز دوشنبه ها از ساعت نه تا پنج عصر به میدان آزادی بروید. ورودی بازدید از این مجموعه هم، 4000 تومان است.

من که می گویم حیف است اهل تهران باشیم و بازدید از این مجموعه را از دست بدهیم.

نویسنده: متینه ایقائی